Geçen Hayatlar #8: Haklısın
Gündüz metrosu sakin olur.
8 vagonlu tren geldi.
3 numaralı vagona bindim galiba.
Bomboştu.
Benim oturduğum bölümde toplam 5 kişiydik.
Karşımda bir amca vardı.
Telefonla konuşuyordu.
Hafif tartışır gibi.
“Hayır, öyle değil.”
Dinledi.
“Hayır hayır, öyle.”
Bir süre daha dinledi.
“Bak yine aynı yere geldi konu.”
“Tamaaam, tamam.”
Sustu.
“Tamam haklısın.”
Biraz daha sustu.
“Yok yok, gerçekten haklısın.”
Bir durak daha geçti.
“Tamam, özür dilerim.”
Sonra daha kısık sesle:
“Tamam benim hatam.”
Artık kavga bitti diye düşünüyorduk.
Ben dahil dört kişi amcaya ve telefona kitlenmiştik.
Tam telefonu kapatırken son bir cümle kurdu:
“Ben zaten 45 senedir haklı çıkmıyorum ki.”
Telefon kapandı.
Amca derin bir nefes aldı.
Yanındaki genç dayanamayıp güldü.
Amca da güldü.
“Evli misin?” dedi çocuğa.
“Yok.”
Amca başını salladı.
“Belli oluyor.”
Bu sefer hepimiz gülümsedik.
Bir durak sonra kalktı.
Kapıya yöneldi.
Sonra dönüp:
“Gençler…” dedi.
“Size bir tavsiye.”
“Önemli olan haklı olmak değil.”
Bir saniye durdu.
“Ne zaman susacağını bilin yeter.”
Kapı açıldı.
İndi.
Belki tecrübelerini anlatmadı.
Ama yanlışlıkla yaşattı.
Bazı hayatlar, sadece yanından geçer.
Geçen Hayatlar’ın diğer bölümlerini buradan okuyabilirsin.
