Geçen Hayatlar #5: Daredevil
Metroya yürürken arkamda bir ses vardı
Tık.
Tık.
Tık.
Arkamı döndüm.
Görme engelli bir adam tek başına yürüyordu.
Yardımcı olsam mı diye düşündüm.
Ama hareketlerinin fazla çevik olduğunu fark ettim.
Etrafını görüyormuş gibi yürüyordu.
Turnikelerden geçerken iki saniye durdum.
“Acaba takılır mı?” diye düşündüm.
Takılmadı.
Hatta benden hızlı geçti.
İçimden:
“Daredevil mk,” dedim.
Metroya oturdum.
Bir süre sonra aynı vagona bindi.
Önümden geçerken beyaz bastonu bacağıma çarptı.
Yanıma oturdu.
“Görmedim, kusura bakma,” dedi gülerek.
Ben de:
“Öyle olur hep,
hep görülmez zaten.
Lütfen dikkatli olun,” dedim.
Kahkaha attı.
Sonra elini uzattı:
“Merhaba, adın ne?” dedi.
“Serdar,” dedim.
“Ben de Matt Murdock.”
Bu sefer ben kahkaha attım.
Bir an durdum.
“Duydun mu?” dedim.
“Ben her şeyi duyarım,” dedi.
“Seni de nefes alışverişinden takip ederek buldum.”
“Oha, o kadar mı?” dedim.
Kahkaha attı.
“Oldu mk,
dalga geçiyorum,” dedi.
“En sevdiğim dizi bu arada,” dedi.
Benim durağım geldi.
“Kendine iyi bak, memnun oldum,” dedim.
“Ben de memnun oldum,” dedi.
“Çok kısa sürdü ama uzun zamandır ettiğim en keyifli sohbetti.”
“Görüşürüz,” dedi.
Ben de:
“Sen bulursun beni,” dedim.
İkimiz de gülerek indik hayattan.
Bazı hayatlar, sadece yanından geçer.
Geçen Hayatlar’ın diğer bölümlerini buradan okuyabilirsin.
